Loving Someone Is Bitter-Sweet

Naomi was a young girl wanting to be set free from a small town when she met Brandon.

No one believed her seriously falling in love with a stranger but when desire exploded between them, they were suddenly married to each other.

At a young age, Naomi discovered loving someone was bitter-sweet. Especially when her new husband planned to abandon her right after the wedding!

Naniwala si Naomi na napakalaki marahil ng pagkakasalang nagawa kaya tinanggap niya ang naging kaparusahan. Ang mapawalay sa lalaking minahal at pinakasalan kapalit ng paglaya mula sa hungkag na buhay na kinabagutan.

Makalipas ang tatlong taon, tila naghilom na ang mga sugat sa kanyang puso. Handa na ulit siyang umibig sa ibang lalaki pero hindi pa pala siya malaya sa forced marriage na gumapos sa kanila…

Maalala pa kaya ng puso niya ang lalaking naging unang pag-ibig?

* * *

Pinipigil ni Naomi ang pag-iyak habang pinapanood sa pag-impake ng mga damit sa maleta ang bagong asawa.

Nakatutok ang buong konsentrasyon niya sa pagtatago ng mga emosyon kaya hindi niya namalayan ang sakit na idinudulot ng bumabaon na mga kuko sa mga palad niya.

“H-hindi na ba magbabago ang isip mo, Brando?” tanong niya.

Paulit-ulit na magmula pa kaninang umaga, mula nang ipahayag ng lalaki ang tungkol sa plano nitong pagpunta sa ibang bansa para magtrabaho.

“Iiwan mo na talaga ako?”

Huminto si Brando sa ginagawa. Tila nag-iisip ng sasabihin sa kanya. Walang naisip marahil dahil nagpatuloy ito sa paglalagay ng mga panyo at medyas sa bukod na lalagyan.

“B-brando, ano ba ang nagawa kong kasalanan sa ‘yo?” Halos pahikbi na ang pagsasalita niya. Malapit nang mapatid ang pisi ng kontrol niya. “A-ano ba ang gusto mong gawin ko para — para huwag kang umalis?”

Umiling ang lalaki. Papiksi. Para bang may pinipigil na galit. Pero palagi namang ganito ang asawa.

Magmula nang ikasal sila, nawala na ang masuyong pakikitungo nito sa kanya.

At… ni minsan, hindi ito sumiping sa kanya.

“Ano na naman ba ang pumapasok sa kukote mo, Naomi?” asik nito. Padaskol na isinara ang zipper ng malaking maletang itim.

“Para sa kinabukasan natin ang gagawin kong pag-alis. Babalik din naman ako.”

Kahit na madiin ang pagsambit ni Brando sa salitang ‘babalik’, hindi pa rin naniniwala si Naomi.

Natanim na sa utak at kalooban niya na iiwanan at hihiwalayan na siya ng lalaking pinakasalan nung isang buwan lang.

Nuong isang buwan lang ba ang pinakamasayang araw ng buhay niya?

Ang akala niyang langit ay impiyerno pala.

O purgatoryo, dahil sa tahimik na paraan ng pagpaparusa ni Brando sa kanya.

Oo, inaamin na niya ngayon na may kasalanan siya sa lalaki. Pinikot lang niya ito. Pinilit at pinuwersa para pakasalan siya.

Ginawa niya iyon para makaalis sa mapaniil na kandili ng mga tiyahin niya. Pero bigo siya.

Ang inaasahan niyang pag-alis ni Brando para bumalik sa sarili nitong tahanan ay hindi nangyari.

Isang estranghero lamang ito na napadpad sa maliit na baryo nila na nasa pagitan ng dalawang bundok.

Batay sa maaayos na damit at kagamitang personal, hinulaan ng mga tagaroon na mayaman ang lalaki.

Kaya naman kahit na walang nakakaalam kung ano ang tunay na pagkatao ng dayuhan, nagpakitang-giliw si Naomi rito.

Ginawa niya ang lahat upang makuha ang pansin ng lalaki. Hanggang sa magkainteres na nga ito sa kanya. Naging magiliw na rin ito sa tuwing magkikita sila.

Lumaki ang tsansa ng tagumpay niya na masilo ng buung-buo ang lalaki nang madiskubre niyang pamangkin ito ng matandang pari sa kanilang baryo.

At lalo pa siyang nakampante dahil siguradong mabuting tao si Brando.

Dumalas nang dumalas ang pagkikita nila dahil natuklasan na rin niya ang mga lugar na malimit puntahan ng lalaki.

Palagi siyang tumatakas sa bahay upang magtungo sa gubat, sa batis, o di kaya’y sa talampas.

Bantad na siya sa mga sermon at mga pinong kurot ng tatlong tiyahin bilang parusa. Nakatuon na ang puso at isipan niya kay Brando Narvaez. Ito ang susi sa kanyang kalayaan.

Nang dumating ang pagkakataon, sinunggaban niya iyon ng dalawang kamay. Nagbingi-bingihan siya sa katwiran. Nagsinungaling rin siya. Nagkunwari.

Lahat ng paraan ay ginawa niya para mapaniwala ang lahat, lalung-lalo na ang butihing pari, sa kasinungalingan niya.

Ginamit niya ang luha at ang galing sa pag-arte upang maganap ang nais niya — ang makasal sila ni Brando.

Na nangyari naman. Ngunit hindi pala masarap ang lasa ng tagumpay. Unti-unti rin niyang napagtanto na mapait pala ang magmahal sa isang taong pagkasuklam ang nadarama sa kalooban.

Hindi nabawasan ang poot at pagkamuhing iniuukol ni Brando para kay Naomi. Nasusukat ang laki at lalim sa pagtanggi nitong gawing normal ang pagsasama nila bilang mag-asawa.

“K-kung talagang tutoo ang sinasabi mo,” hikbi niya, “sisipingan mo muna ako bago ka umalis.”

Maging siya ay nagulat rin sa kanyang sinabi. Gayundin si Brando.

Pero hindi na niya puwedeng bawiin ang nasabi na.

At wala siyang dapat ikahiya. Mag-asawa na sila ng lalaking ito, sa ayaw man nito at sa gusto.

Sinamantala niya ang pagkamangha ng lalaki. Kusang humakbang ang mga paa niya papalapit dito, habang ang kanyang mga daliri ay kinakalas ang mga butones ng suot niyang bestida.

Eksaktong nahubad iyon nang makalapit siya rito. Manipis at malinaw ang kamison na panloob. Mapanukso dahil hakab at aninag ang sariwang hubog ng kanyang katawan.

Lumakas ang loob niya nang makitang nakatitig ang lalaki sa kanyang harapan. Nabighani na ng namumurok na mga korona ng kanyang dibdib.

“Huminahon ka, Naomi. Hindi mo alam ang sinasabi mo,” bawi nito. Matigas pero paos na paos ang tinig.

Kaya hindi natigatig si Naomi. Lalong nabuo ang tiwala niya sa sarili. Ipinagpatuloy niya ang pang-aakit sa asawa.

“A-alam ko kung ano ang ginagawa ko, Brando,” bulong niya.

Hinihila na ng mga daliri ang mga tirante upang dumausdos pababa sa mga braso.

“Bigyan mo ako ng kasiguruhan — na babalik ka, Brando,” giit niya.

Umiling ang lalaki. Maiksi at papiksi, pero hindi pa rin maialis ang tingin sa kanya. Para bang namagneto na ang mga mata.

“Naomi…”

Nanginig si Naomi sa narinig na pagkasabik sa mababang boses ng lalaki.

Saglit niyang nalimutan ang susunod na gagawin. Nangatal siya nang biglang maglagablab ang pagnanasa sa kanyang dugo.

“Angkinin mo ako, Brando,” anas niya. “Iyo ako. Buung-buo.”

Inilaan na niya sa lalaki ang puso at isipan — pati na ang katawan at ang kaluluwa, nung magpakasal siya rito. Kaya masakit para sa kanya ang malamig na pakitungo nito.

“Naomi — ” Hinawakan siya ng mahahabang daliri sa maliit na beywang.

Papisil. Papigil.

Ngunit pamaya-maya’y itinulak siyang palayo.

“Bata ka pa. Hindi mo pa alam kung ano ang gusto mo, Naomi!” bulalas ni Brando.

“Alam ko na, Brando. Ikaw ‘yon,” pakli niya. “Ikaw lang ang gusto ko.”

Tumigas ang anyo ni Brando.

“Umiiral lang ang katigasan ng ulo mo,” piksi nito. “Magbihis ka na, Naomi. Oras na ng hapunan. Gusto ko nang magpahinga dahil maaga akong aalis bukas.”

Tumalikod ito habang nagsasalita. Hindi na tiningnan kung susunod siya sa utos nito.

Sumigid hanggang sa mga buto niya ang matalas na kirot. Bigo na naman siyang akitin ang asawa.

Wala na ba siyang pag-asa? Sinundan niya ito ng tingin hanggang sa tuluyang makalabas ng pinto ng silid.

Nang mapag-isa, hinayaan niyang maupos ang mga tuhod hanggang sa tuluyan siyang mapaupo sa kama.

Niyapos niya ang sarili ngunit hindi niya magawang umiyak. Parang wala na siyang iluluha pa.

Aywan kung gaano katagal siyang nanatiling walang tinag. Nang muling manumbalik ang wisyo, nakahiga na siya ngunit nakabaluktot pa rin. May natitira pang sakit na iniinda.

Pero mayroon na namang panibagong ideya.

Nang makabangon, tuluy-tuloy siya sa pintuang nasa pagitan ng mga kuwarto nila. Kumuha siya ng ilang panloob at tig-dalawang piraso ng pantalon at blusa.

Pawang maninipis ang tela. Pagkatapos ay nagsuot siya ng makapal na kamiseta at maong na pantalon.

Nagtitirintas siya ng mahabang buhok nang may kumatok sa pinto.

“Naomi, kakain na,” anang tinig ng Tiya Consuelo niya, ang bunso sa tatlong kapatid ng kanyang nasirang ama.

“O-opo, Tiya. Lalabas na po,” tugon niya matapos ilapit nang husto ang mukha sa makapal na dahon ng pinto.

Ang bahay ng Pamilya Dureza ay may pagka-antigo na. Isa sila sa mga taal na taga-Baryo Atip-Atip. Hindi sila mayaman, pero hindi rin naman mahirap.

Basta nakagisnan na lamang ni Naomi ang mga lumang kasangkapan, ang makalumang pag-uugali ng mga kasambahay at ang kakuriputan ng mga ito.

Wala siyang ideya kung saan nagmumula ang perang ipinambibili ng mga pagkain at mga damit nilang lahat.

Mula nang mapuwersa si Brando na pakasalan siya, lumipat na ito sa matandang bahay na may dalawang palapag mula sa maliit na kubo nito sa may bukana ng kakahuyan.

Binalikan niya ang mga damit na ibinukod. Itiniklop niya ang mga iyon ng maliliit at ibinalot ng isang manipis na kumot.

Sumilip muna siya sa bintana bago binuksan ang mga dahon na yari sa kapis. Matapos magpalinga-linga sa ibaba, inihulog niya ang naturang balutan sa gilid ng makakapal na halaman.

Tinandaan niya kung saan eksaktong lugar ng kinahulugan bago niya isinarang muli ang bintana.

Nakadulog na ang tatlong matatandang dalaga at si Brando nang dumating siya sa kumedor.

Sabay-sabay na yumuko para umusal ng panalangin ang mga tiyahin nang makaupo na siya.

Silang dalawa ng lalaki naman ay nanatiling nakatitig sa isa’t isa. Alam niyang mugto ang mga mata niya pero hindi siya umiwas tumingin dito.

Bagkus, ang asawa pa ang tila naasiwang tumitig sa kanya. Nagbawi agad ito ng tingin matapos arukin ang nasa isipan at kalooban niya.

Nangamba si Naomi na baka nahulaan ng lalaki ang plano niya pero hindi na siya natatakot na magalit ito. Nakahanda siyang gawin ang lahat para makasama nito.

“Brando, heto ang kanin,” anang Tiya Restituta ni Naomi. Bahagyang nakangiti ang manipis na bibig nito. “Consuelo, ang ulam, iabot mo nga kay Brando.”

“Oo, Ate.” Magaan ang tono ng bunso.

“May niluluto pa ako sa kusina, Ate. Kukunin ko lang,” paalam ni Norlita, ang pangalawa sa panganay.

Nakangiti rin ito. Anupa’t nawawala ang asim ng mga mukha ng tatlong magkakapatid kapag kaharap si Brando.

Nakamasid lamang si Naomi. Pinapanood niya ang reaksiyon ng asawa sa tinatamasang atensiyon na dati-rati ay sa kanya lamang nakatutok.

Hindi naman siya nagseselos. Mas gusto nga niyang nawala na sa kanya ang tratong-musmos na iniuukol ng mga nakatatandang babae.

“Salamat sa inyo, Tiya Resti, Tiya Conching, at Tiya Nora,” ani Brando. Nakalitaw ang mapuputi at perpektong ngipin sa pagkakangiti sa mga kaharap.

“Tiyak na mapapadali ang pagbabalik ko rito dahil hahanap-hanapin ko ang mga pag-aasikaso n’yo,” dugtong pa nito.

Naramdaman ni Naomi ang mga makahulugang sulyap sa gawi niya pero hindi siya nag-angat ng paningin. Kunwa’y abala siya sa pag-aayos ng pagkain sa pinggan niya.

“E, kailan ka ba talaga makakabalik?” usisa ni Tiya Consuelo.

“Baka puwedeng isama mo na si Naomi?” suhestiyon ni Tiya Norlita.

Iyon ang sumira sa pakunwaring pagwawalangbahala ni Naomi. Nagulat talaga siya.

Hindi niya akalain na magsasalita ng gayon kalumanay ang isa sa tatlo.

“Norlita!” Napabulalas si Tiya Restituta. Nagulat rin. “Pasensiya ka na, Brando,” wika nito sa lalaki.

Nanatili namang kalmado ang huli. Tumango ito habang sumusulyap sa gawi ni Naomi.

“Wala namang masama sa sinabi ni Tiya Nora,” anito. “Tama lang na isama ko ang aking – asawa, kung pupuwede. Ang kaso nga, imposibleng maisama ko si Naomi.”

Nanumbalik ang pait sa panlasa niya. Tuluyan nang nawala ang gana niyang kumain.

“Bakit naman?” tanong na naman ni Tiya Consuelo. “Kung matagal bago ka makauwi, mas maigi kung kasama mo na si Naomi.”

“Oo nga. Alam mo namang mainipin si Naomi.” Si Tiya Norlita na naman ang sumegunda.

Habang nagpapalipat-lipat ang tingin ni Naomi sa dalawang tiyahin, unti-unting nawawala ang pagkayamot niya sa mga ito.

Kaytagal niyang naniwala na mga kontrabida ang mga ito sa kaligayahan niya, pero ngayon ay kakampi pa niya.

“Norlita, ang niluluto mo sa kusina,” sabad ni Tiya Restituta. “Baka nasusunog na.” Nandidilat na ang mga mata nito.

“Oo nga pala.” Tumindig ang pinandilatan pero sinenyasan nito ang bunsong kapatid.

Ipinagpatuloy nga ni Tiya Consuelo ang ‘misyon’.

“Hindi sa itinataboy namin si Naomi, Brando,” dagdag nito.

“Pero bagong kasal pa lang kayo kaya hindi magandang tingnan kung iiwan mo siya agad.” Tila hindi na maaawat si Tiya Consuelo.

“Magiging tampulan siya ng mga usap-usapan ng mga tao.”

“Walang pakialam ang ibang tao sa atin,” bawi ni Tiya Restituta. Mataras ang tono, pati na ang anyo. “Hindi tayo nanghihingi sa kahit na sinong taga-baryo!”

“Ang iniisip ko lang naman ay ang kapakanan ng ating pamangkin, Ate,” pangangatwiran ng nakababata.

“Mas higit na delingkuwente ang sitwasyon niya ngayon kaysa nung wala pa siyang asawa.”

“Ano’ng ibig mong sabihin?” panghahamon ng panganay.

Bahagyang namula ang tinanong pero nagpatuloy pa rin ito.

“Er, mas magiging sentro siya ng pansin ngayon, dahil may karanasan na siya. At iisipin ng mga kalalakihan na, uh, maghahanap ng, er, atensiyon si Naomi kapag nangungulila na sa asawang si Brando.”

“Consuelo!” Napasinghap si Tiya Restituta.

Namumula ang mukha nito at nanlalaki ang mga mata. Saka pa lang napapagtanto ang punto ng mga kapatid.

“Er, Brando, ano ba sa palagay mo ang dapat?”

Halatang nagpipigil ng emosyon ang lalaki nang magsalita. Ngunit ang ekspresyon nito ay enigmatiko.

“Babalik na lang ako agad para hindi mangyari ang kinatatakutan ni Tiya Conching,” pahayag nito. Pinal na ang tono.

“Gano’n naman pala. Tapos na ang paksa, Conching,” pagtatapos ni Tiya Restituta.

Sa di malamang dahilan, andap itong ipilit ang nararapat sa asawa ng pamangkin.

Si Naomi naman ay lalong naging determinado. Hindi siya magpapaiwan!

Matagtag ang biyahe, bukod sa napakahaba. Baku-bako ang daan kaya nagkalamug-lamog si Naomi sa pinagtataguan niya sa likurang bahagi ng Wrangler.

Gayunpaman, nagtiis siya. Inimpit niya ang mga daing na gustong humulagpos sa lalamunan kapag lalo pang nabubugbog ang kanyang tagiliran dahil sa pagkakasiksik niya sa ilalim ng upuan.

Tanging ang ulo lamang niya ang medyo kumportable dahil ginawa niyang unan ang munting balutan ng mga damit niya.

Dakong tanghali na nang bumuti ang sitwasyon. Naramdaman niyang kuminis na ang daan dahil naging madalang na ang pagtalon at pag-alon ng sasakyan.

Ngunit saglit lamang ang pasasalamat niya dahil ang sikmura naman niya ang nagmarakulyo.

Kaunti lang ang kinain niya sa hapunan kagabi dahil sa pagpipigil ng sama ng loob.

At kaninang umaga ay wala siyang almusal dahil madaling-araw pa lang nung patalilis na sumakay sa dyip.

Pinisil ng mga daliri niya ang pipis na tiyan upang pahintuin sa pagkulo. Baka marinig ni Brando ang pag-iingay ng mga bituka niya.

Nakatulugan niya ang pagtitiis ng gutom. Namalayan na lang niya na nakahinto na ang sasakyan.

At nasa gitna na ng mataong lugar.

Nakiramdam muna siya bago nagpasiyang lumabas sa taguan. Halos hindi niya maigalaw ang mga biyas dahil tila nakatulog rin ang kanyang mga kalamnan.

Isang palengke ang kinaroroonan nila. Nakaparada sa tapat ng isang tindahan ng mga lutong pagkain ang Wrangler.

Natatanaw niya ang likod ni Brando habang nakaupo sa mahabang upuan. Kumakain ito kasabay ng iba pang tao na katabi.

Nanghina si Naomi nang maamoy ang sari-saring pagkain sa paligid. Kundi siguro nangingimi ang kanyang mga braso at binti, baka nakaibis na rin siya at nanghihingi na ng pagkain kay Brando!

Muli, nagtiis na lang siya hanggang sa makatulog na naman. Nakatulong ang pagpupuyat ng nagdaang gabi.

Nang muli siyang magkamalay, umaandar na uli sila. Nauulinigan pa niya ang pagsipol ng lalaki habang nagmamaneho.

Malapit nang magtakipsilim. Nasisilip na niya mula sa kinahihigaan nang patagilid ang papadilim na langit at nararamdaman na niya ang paglamig ng ihip ng hangin.

Pumikit uli siya. Ayaw niyang maalala ng katawan ang nadaramang gutom.

Ngunit hustong-husto na siya sa tulog. Nutrisyon naman ang kailangan niya.

Hinimas ng isang palad niya ang tapat ng tiyan. Manhid na ang pakiramdam niyon. Para bang kinain na ng malaking bituka niya ang maliliit.

Napaigtad siya nang bumusina ng sunud-sunod ang lalaki. Pamaya-maya’y umusad na naman ang sinasakyan nila.

Nang mga sandaling iyon, liyung-liyo na talaga siya. Halos hindi na makagalaw sa kinalalagyan.

Hinang-hina na sa uhaw at sa gutom. Di niya namalayan na napapaungol na siya nang malakas.

Nakapikit siya nang makaramdam ng ginhawa sa paghinga. May bumugsong sariwang hangin sa kanyang mukha.

Kaipala, nakaalis na siya sa lunggang kinasisiksikan. Nang dumilat siya, nakatunghay na sa kanya ang madilim na mukha ni Brando.

“Little fool!” pagmumura nito, paangil. “Nagpapakamatay ka ba?”

Hindi na nito hinintay ang tugon niya. Dali-dali siyang pinangko at inilabas mula sa likuran ng sasakyan. Inilipat siya sa passenger’s seat sa harapan upang doon pagyamanin.

Minasahe ng mahahabang daliri ang kanyang mga kamay at braso, pati na ang mga hita at binti. Kapagkuwa’y pinunasan ng basa-basang bimpo ang kanyang mukha at leeg.

Pagkatapos, pinainom siya ng tubig mula sa plastik na bote ng mineral water.

Inilayo ng lalaki ang inumin nang masamid siya. Umungol siya.

“Mamaya uli,” pangako nito. “Hindi ka puwedeng mabigla.”

“S-salamat…” Hindi niya makilala ang sariling boses. Garalgal at paus na paos.

“Tsk! Pinahihirapan mo ang sarili mo, Naomi,” sambit ni Brando.

Tila may halong pag-aalala ang pagkayamot sa tinig nito.

“Dapat ay nagpaiwan ka na lang.”

“A-alam kong hindi ka na babalik, Brando,” tugon niya, kahit na nahihirapang magsalita. “Wala namang dahilan para bumalik ka pa doon.”

Hindi itinanggi ng lalaki ang tinuran niya. Nagtagis lamang ang mga bagang nito habang iniiwas ang tingin.

Sinundan niya ang direksiyong tinungo ng mga mata nito.

At gayon na lang ang pagkamangha niya sa nakita. Isang mala-palasyong bahay ang nasa harapan nila.

Nakaparada ang sasakyan sa may pagpasok ng malawak na bakuran. Napapalibutan ng pantay-pantay na damo at mabulaklak na mga halaman.

Mistulang isang paraiso ang kinaroroonan nila.

“S-saan tayo naruroon?” May bahid ng pagtataka ang tanong niya.

“Sa bahay ko.”

Namilog pa lalo ang mga mata ni Naomi. Hindi siya makapaniwala.

“G-ganito kalaki ang bahay mo?” Bigla siyang nakaramdam ng panliliit.

Naalala kasi niya ang pagkaawa niya rito nung nakatira pa sa munting kubo na itinayo nang madalian sa likod ng kapilya ng baryo.

Tumango lang ang lalaki. Kumunot ang noo nito habang nakatitig sa magarang istruktura.

Si Naomi naman ay unti-unti nang hinuhulasan ng kanyang pagkabigla.

“H-hindi trabaho ang talagang dahilan kaya gusto mong umalis sa baryo, Brando,” pahayag niya.

Click here to READ MORE

Comments are closed.