The Hostage Heart-22

Hindi niya alam kung anong klase ang pamumuhay ng ibang tao.

Paano’y wala siyang pakialam…

All she cared about was her whims and wishes that had to be granted by her doting parents.

Mistula siyang isang prinsesa na hindi pa kailanman nabigo sa kahit na anong bagay na naisin.

Kaya ngayong nalupig siya ng lakas ni Leon at ng sariling kahinaan, hindi niya matanggap.

A, isa nga siyang ipokrita!

Niyapos ni Alana ang sarili. Ipinikit niya nang mariin ang mga mata.

Should she surrender herself to the pagan altar of lust?

‘Oh, God! What am I thinking?’ pang-uusig niya sa sarili.

Puwersahan siyang kinuha ng isang estranghero. Isa itong kalaban na bumihag sa kanya.

[Want to read the Start of Stories Online titled – THE HOSTAGE HEART…? Click Here!]

Should she abandon herself to the enemy’s questionable mercy after enduring his savage desire?

Hindi na ba siya lalaban?

Paikut-ikot ang kanyang utak. Punum-puno ng kalituhan.

“Alana.”

Hindi agad siya tuminag.

She thought the deep masculine voice was just a product of her wild imagination.

Walang nakakaalam ng pangalan niya rito.

“Alana, alam kong naririnig mo ako,” anang pigil na tinig-lalaki.

Saka lang siya naniwalang tutoo ang naririnig niya.

Dahan-dahan siyang kumilos upang lingunin ang lalaki.

Enigmatiko ang ekspresyon ni Leon. Hindi mabasa dahil parang inukit sa bato ang matigas na hubog ng mukha.

“A-alam mo na kung sino ako — ?”

Iyon lang ang naapuhap niyang sabihin matapos niyang malunod sandali sa mga mata malalalim.

“Alana,” he said her name again, rolling it in his tongue like a luscious morsel.

“Alana Martinez.”

She stared at him warily. Her fear and confusion for him were barely hidden.

“N-nakausap mo na ba ang mga magulang ko?”

Hindi kumibo ang lalaki. Tinitigan lang siya nito nang matagal. Para bang hinihipnotismo na naman siya.

“Ipapatubos mo na ba ako sa kanila?”

Nanatiling tahimik si Leon.

He was gazing at her piercingly. As though trying to memorize her face inside his mind.

“Bakit ayaw mo akong sagutin?” Lakas-loob na lang ang mga pagtatanong niya.

Samantalang ang tutoo, nangangatal na naman siya sa takot.

Ngunit hindi naman siya maaaring maging sunud-sunuran na lang.

Ngayon pa namang malapit na siyang makalaya.

Sigurado siyang hindi tatanggi ang mga magulang niya sa pagtubos sa kanya…

“Kahit na magkano, ibibigay ng mga magulang ko para mabawi nila ako,” dugtong niya.

The enigmatic man inclined his dark head proudly.

“True,” he agreed suavely.

His long fingers fondled the lock of hair near her cheek.

She flinched away from that small caress.

His lips tightened ominously.

“I had you many times last night, Alana,” he pointed out in a hard voice.

“You cannot refuse me anymore.”

“I can!” she scoffed with false bravado.

Unti-unting bumabalik sa kanya ang kumpiyansang nawala kagabi.

“Hindi matutuwa ang mga magulang ko kapag nagsumbong ako sa kanilang minamaltrato mo ako rito!” pagbabanta pa niya.

But even to her own ears, her voice had lacked conviction.

“Tsk! tsk! Alam mong tutubusin ka pa rin nila kahit na ano pa ang lagay mo, Alana Martinez,” pakli ng lalaki.

“Magpapasalamat pa nga sila dahil ako lang ang sumisiping sa ‘yo.”

“Oh!” Alana could not speak coherently for the first few seconds.

“Y-you – you, pig! Animal!”

Nakakuyom ang mga kamay niya sa pagkakadaklot sa kumot na tanging proteksiyon niya. Kaya wala siyang magawa kundi ang magmura.

He chuckled scornfully. Pinagtawanan lang siya ni Leon.

“You must have a very sheltered life. Masyadong limitado ang bokabularyo mo,” pambubuska pa nito sa kanya.

“Bastos! Walanghiya!”

“Maybe I should teach you a word or two. Kailangang mapakinggan mo si Dalena. Para malaman mo kung paano manggapos ng isang tao sa pamamagitan ng matitinding salita.”

“I don’t have to learn your uncivilized ways!” tili niya.

Hindi alam ni Alana kung gaano kaganda ang mga mata niyang nangingislap sa galit nang mga sandaling iyon. Nagmistulang mga itim na hiyas. Habang ang mga pisnging malsutla ay namumula.

“You look more beautiful when you’re angry, Alana,” papuri ni Leon habang nakatitig sa kanyang mukha.

“I like spirit in a woman.”

“Don’t come near me!” she shouted at him. “Huwag kang lalapit sa akin, hayup ka!”

Leon just unbuckled his belt with deliberate movement. His probing gaze never leaving her flushed face.

“Hindi ‘yan ang sinasabi ng mga mata mo, Alana. Lalung-lalo na ng iyong katawan,” ang pabuskang wika nito.

“Your eyes and your body want me very much.”

“No!”

Tumututol siya ngunit hindi naman siya tumitinag.

Walang nagawa si Alana nang mahiga si Leon sa kanyang tabi.

At sipingan siyang muli.

Naging sunud-sunuran siya sa lahat ng nais nitong gawin dahil na rin sa kawalan ng pagtutol ng kanyang katawan.

She became a slave of lust!

“Hin-hindi ka ba nagsasawa?” pang-uusig niya nang makabawi ng kaunting wisyo.

“G-ginawa mo na ito kagabi — ”

She gasped aloud when his teeth nipped at her neck naughtily.

Leon chuckled lazily.

“I’ll never get enough of you, Alana. You’re a helluva woman in bed!”

It was meant as a compliment but she had found it unpalatable.

“Walanghiya ka! Hindi ako babaeng bayaran!”

Her show of indignation was belated.

Katatapos lang nilang ibulusok papababa mula sa matayog na kasukdulan. Bago pa lamang bumabalik sa normal ang pagpintig ng kanilang mga puso.

“Yeah, I know,” salo ni Leon. He gave her shoulder a lingering kiss.

“My male ego received a priceless gift for being your first lover. Alam mo bang ngayon lang ako nagkaroon ng isang babaeng katulad mo?”

Ibinaling ni Alana ang ulo nang maramdamang gumagapang patungo sa kanyang bibig ang mga labing pangahas.

“Ngayon lang ako naging una…”

His kiss travelled through her cheek and earlobe languidly. Para bang may inaapuhap.

Nang hindi matagpuan doon ang hinahanap, gumapang uli. Papababa naman sa kanyang dibdib.

Napaliyad siya nang madanggil ng mainit na manlalakbay ang isang bahaging may kiliti.

“T-tama na, please! Ayoko na — !” she gasped in an aghast tone.

Her small hands pushed at him frantically.

She hated the glorious sensations that he could create by his mouth and teeth and tongue in her body.

She abhorred needing him to appease the gargantuan-sized hunger.

She did not want to want this despicable man.

But her body had a different decision.

THE HOSTAGE HEART-23

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.

You must be 18 years old to visit this site.

Please verify your age