The Hostage Heart-31

Walang maisagot si Alana. Ibig niyang tumanggi ngunit hindi niya matagpuan ang nawalang boses.

Hinalik-halikan siya nito sa leeg at pisngi, bago nag-angat ng ulo upang tunghayan siya.

Their eyes locked in a heated and silent communication.

Kinapos siya sa oksihena. Bumilis ang pagpintig ng dugo niya.

Para bang nagtatalik na sila sa pamamagitan lang ng mga mata.

“Alana?” untag ng lalaki nang hindi siya umiimik.

Saka lang siya nakapagsalita nang marinig muli ang boses ni Leon.

“Hin-hindi maaari dahil…” she stammered confusedly and then stopped in bewilderment.

Hindi siya dapat nagpapaliwanag sa lalaking ito.

Siniil ng mainit na halik ang kanyang mga labing nanginginig.

[Want to read the Start of Stories Online titled – THE HOSTAGE HEART…? Click Here!]

Nang muling mag-angat ng ulo ang kaniig, halos wala na siya sa matinong wisyo.

“Oh, Alana, kailangan kita,” he whispered huskily.

“I need you by my side, sweetheart!”

She could never guess how much it had cost him to impart his deepest needs.

“H-hindi mo alam kung ano ang sinasabi mo, Leon!” she said haltingly.

Hindi iyon ang dapat niyang sabihin kaya napahinto siya.

“How can you expect me to g-go back with you?” She injected some note of indignation in her trembling voice.

God, her body was quivering with so much need already! How can she ever convince him? tanong niya sa sarili.

“N-nasisiraan ka na ba ng bait? Dinukot mo lang ako noon, Leon,” she reminded him with forced resentment.

“Paano mo aasahan na sasama ako sa ‘yo ngayon?” dugtong niya, pa-bulalas.

“I must be a lunatic. I must’ve gone crazy!” sambit ni Leon. Mapait ang tono.

“But I know you want me, too. You need me as much as I need you!”

Humigpit ang pagkakayapos nito sa kanya.

“I want you to be the mother of my children!” he announced hoarsely.

Para bang nabigla rin ito sa sinabi bandang huli.

“Y-you got a lot of nerve!” she stuttered with a loud gasp.

She was shocked because there had been a positive response from deep inside her.

Oh, God, she wanted to be the mother of his children! bulalas niya sa sarili, hindi makapaniwala.

“Y-you got a lot of nerve!” ulit niya.

“M-magdadamay ka pa ng mga inosente! May maibibigay ka bang magandang kinabukasan sa mga batang gusto mong idamay sa miserableng buhay ng isang tulad mo?”

Pumikit nang mariin ang lalaki. Tila nasaktan sa sinabi niya.

“Yeah, you’re right,” Leon agreed bitterly. “Forget I said anything.”

Parang sinampal nang isang daang ulit si Leon.

Parang tinusok ng isang libong beses ang kanyang dibdib.

He was dazed with so much excruciating pain in his chest.

Halos hindi siya makahinga.

Ganito pala ang pakiramdam ng pagkabigo!

Dahan-dahan inilayo ni Leon ang sarili mula sa malambot na kariktan ni Alana.

He raised himself away from hers slowly.

He felt so old suddenly.

“I’m sorry for being overly-presumptuous,” he muttered inaudibly.

Napakurap ang babae. Nakatitig nang diretso sa kanya ang mga matang malalaki.

At nalilito.

She was looking flustered with so much conflicting emotions deep inside her.

He rolled away from her.

Ayaw niyang umasa. Baka nagkamali siya ng basa sa damdamin ni Alana.

“L-leon — ” pigil ng babae nang akmang babangon na siya.

“Bakit?” he asked hoarsely.

Hindi siya tumingin dito. Sinuklay ng mga daliring nanginginig ang medyo kulot na buhok.

It had grown several inches below his nape.

Nawala ang interes niya sa maraming bagay magmula nang sumidhi ang obsesyon niya para sa babaeng ito.

“N-nothing.” Tila nawalan na ng lakas ng loob ang babae.

“I — I just want to say that I regret saying those hurting words.”

He glanced at her sideways.

“I deserved them,” ang maikling wika niya. “I also regret mine.”

Hindi iyon ang gustong sabihin ni Leon. But he had no choice.

Kailangan niyang itago ang nadarama niya.

He should not have said anything about children, at this early stage…

Hindi siya dapat nagsalita ng anuman tungkol sa mga anak nang ganito kaaga.

Pero…

Alana looked at a loss for words.

Para bang nablangko na rin ito kaya ilang ulit na nagpilig ng ulo.

“Uh, this is goodbye, Leon,” pahayag ng babae, pautal. “Malapit nang dumating dito sina Papa. Aalis na kami,” dugtong pa sa boses na paos.

“Can you really forget your first lover that easily?” he spoke softly, spontaneously.

Para bang kusang numulas ang mga kataga sa kanyang mga labi.

Dagling namutla ang babae. Nagkumahog ito sa pagtindig para humakbang palayo.

“Oh! You’re so insolent, Leon!” she cried resentfully.

He stalked after her. His aggression returned to him.

Bago siya nagtungo rito, mayroon na siyang kinabisang mga pangungusap. Naghanda na siya para makumbinsi ito.

He had prepared and memorized his short speech. He was determined to persuade and to convince her of his honesty and sincerity.

Ngunit sa harap ng nakaambang sakit ng kabiguan, parang natutunaw ang lahat ng lakas at tatag ng loob niya.

“Alana, I’m truly sorry,” sambit niya bago pa tuluyang nakalayo ang babae.

“Ano’ng gusto mong gawin ko para mapatawad mo ako?”

Humukot ang mga balikat ng babae. Dahan-dahang huminto ang mabuway na paglakad nito. Nakayuko ito nang huminto.

There were grass stains on her cream-colored plaid skirts and white blouse but she still looked impeccably neat and elegantly chic.

Huminga nang malalim si Leon. Hindi bagay sa bundok ang isang babaeng katulad ni Alana.

Isa itong prinsesa ngunit hindi naman niya ito magagawang kalimutan lalupa’t –

His thoughts stopped in their track when his eyes encountered the flaring roundness of her hips.

He had been hoping wildly.

He had been wishing for a miracle.

For the first time in his rapacious life as a soldier of fortune, he wanted to believe in fantasy stories and fairy tales.

Para bang gusto niyang maniwala sa isang makapangyarihang Diyos.

He sighed longingly.

Umangat ang isang kamay niya ngunit hindi naman niya ito nagawang hipuin.

And yet, he only had to think of her soft lips and smooth skin to feel weak with contrition.

Nasaan na ang tigas ng mala-bakal na kalooban ni Leon Bueno?

“Oh, Alana,” sambit niya, paanas.

“Alam kong malaki ang kasalanan ko sa ‘yo. Nakahanda akong ipakita sa ‘yo ang pagsisisi ko. Sabihin mo lang kung ano ang gusto mong gawin ko.”

THE HOSTAGE HEART-32

Leave a Reply

You must be logged in to post a comment.