Romantic Love Stories Online
Romantic Love Stories Online
Alana was a spoiled little rich girl who was bored to death with being wealthy and yet not free on doing what she wanted.
Leon was an outlaw who could make things happen by sheer willpower even without freedom.
Kahit labag sa kagustuhan ng mga magulang, nagpunta si Alana sa kanilang probinsiya.
Na-kidnap siya at tinangay sa kabundukan. Si Leon na isang bandido ay mayroon naman palang magandang layunin kaya ginawang hostage si Alana.
Ngunit tila pati ang puso ng dalaga ay na-hostaged na rin.
Paano magkakaroon ng kinabukasan ang pag-ibig kung walang kalayaan?
* * *
Isang malakas na suntok ang pinawalan ng malaking kamao ni Leonardo Bueno.
Mas kilala sa alyas na Ka Leon, ang kilabot na lider ng mga tulisan na naninirahan sa Bundok Maya-Maya.
Tumalsik ang lalaking tinamaan sa panga. Napuruhan yata agad. Hindi na ito bumangon nang pabagsak na tumihaya sa putikan.
“Magtatanda na ang tarantadong ‘yan,” wika ni Leon, paangil.
Bumaling siya sa dalagang nanginginig sa takot.
“Hindi ka na babastusin niyan, Inday,” he reassured the young woman gruffly.
“Umuwi ka na. Baka hinihintay ka na ng mga magulang mo.”
“O-opo, maraming salamat po,” sambit nito bago tumalikod sa kanya.
Nahawi ang mga tauhan niyang nakapalibot para padaanin ang babae.
Walang anumang dinampot niya ang sumbrerong yari sa buli. Pinagpag niya iyon sa hita bago isinuot.
It was a battered straw hat. Para bang nasagasaan na ng maraming beses gayong kabibili lang niya kahapon.
“S’an tayo ngayon, Ka Leon?” tanong ng isang tauhan na nagsisilbing kanang-kamay niya.
“Sa bahay ni Ka Istong,” he replied succinctly.
“P’ano ‘tong gagong ‘to?” tanong ng isang tagaroon.
“Sabuyan n’yo ng tubig para magising. At pagsabihan n’yo uli,” utos niya bago tumalikod.
Nagsisunuran ang mga kasama nila nang magpauna siya sa paglakad patungo sa makapal na kawayanan.
Binabaybay nila ang paliku-likong sapa nang may marinig silang malalakas na pagibik ng isang babae.
Naabala sila ng ilang minuto ngunit balewala iyon. Basta’t nakatulong naman sa kapwa.
Magmula nang pumuga siya mula sa Iwahig Penal Colony, may labinlimang taon na ang nakakaraan–naging patakaran na niya sa buhay ang tumulong sa iba.
Kaya naman kahit na ilang beses pang suyurin ng mga sundalo ang kabundukang pinagtataguan niya, hindi talaga siya matagpuan.
He had been hiding, or ‘staying secretly’ rather, in those mountains for twelve years now.
Beinte tres anyos siya nang masentensiyahan ng habambuhay dahil sa kasalanan na hindi niya ginawa — ang manggahasa at ang pumatay.
Beinte kuwatro anyos siya nang tumakas mula sa bilangguan dahil ilang ulit na pinagtangkaan ng mga kakosa ang kanyang buhay.
Sa hindi malamang dahilan, mayroong taga-’itaas’ na mainit ang dugo sa kanya.
Gusto siyang ipatapos.
Napadpad siya sa Bundok Maya-Maya, kasama ang limang kasamahan na sumabay sa kanyang pagtakas sa ‘loob’.
Matapos ang labindalawang taon, wili na silang manirahan doon.
His group was regarded by the people as the local Robinhood.
Twice a year, they robbed a bank or a rich man’s house. Naging tradisyon na nila ang bigyan ng kahati ang mga mahihirap na taga-nayon.
Sinisikap nilang magbayad sa mga kasalanang nagagawa.
Paminsan-minsan, nagiging ‘soldiers of fortune’ din sila sa ibang bansa.
Leon did not want to kill his fellow Filipinos.
Naka-labinlimang biyahe na sila sa Middle East.
They had been recruited by the Western forces, kapag mayroong kairingan ang mga Amerkano sa mga bansang nasa Gitnang Asya.
Ang pinakamatagumpay ay nung giyera ng Iraq.
Kumita sila ng malaki noon. He promptly put the larger part of the group’s money in a trust fund for penniless but bright students.
Kaya sila nakulong at nahatulan ng mga kasamahan noon ay dahil sa kulang sila sa aral.
Kaya ngayon, nagkakaisa sila sa grupo, pagdating sa pagtulong sa mga mahihirap na mag-aaral.
Ginawan ni Leon ng paraan ang kanyang kawalan.
Bumibili siya ng mga librong intelektuwal at nag-aaral mag-isa.
After a long time of tireless and constant self-study, kapantay na ng isang abogado at ng isang military man ang laman ng utak niya.
“Bosing, ayun na ang bahay ni Ka Istong,” balita ni Larry, ang kanang-kamay.
Naputol ang paglalayag ng isip niya.
“Tingnan mo kung nandiyan na siya,” utos niya. “Dito lang kami sa di-kalayuan.”
Kahit na malaki ang tiwala niya kay Ka Istong, hindi pa rin nawawala ang dobleng pag-iingat na nakasanayan na.
“Yosi ka muna, boss.”
Tinanggap niya ang sigarilyong iniabot sa kanya.
Kinipit niya sa pagitan ng mapuputing ngipin ang filter habang dinudukot sa bulsa ang Zippo lighter.
Souvenir pa iyon ng isang sundalong Kano na nailigtas niya nung panahon ng giyera.
Hindi pa nangangalahati ang sigarilyo, bumalik na si Larry.
“Papunta na rito si Ka Istong,” pahayag nito.
“Sige, pumaikot na kayo sa lugar na ito.” Ibinigay niya ang sigarilyo sa katabing tauhan. “O, Baste, iyo na ‘yan.”
Masasabing si Leon ang tanging tigasin na walang bisyo.
Bihira siyang manigarilyo at uminom. Pati sa pambababae.
Malinis siya sa katawan kaya maingat din siya sa pagpili ng makakasiping.
“Magandang gabi, Kaibigang Leon,” bati ni Ka Istong, ang kinikilalang pinuno ng mga Sakada.
“Magandang gabi rin. Ano ang maipaglilingkod namin sa inyo, Kaibigang Istong?”
Isinenyas ng matandang lalaki ang isang punso na nasa lilim ng isang mayabong punong-mangga.
“Maupo tayo dito, kaibigan,” aya nito.
Tumalima si Leon. Naiintindihan niyang nais nitong magtago sa mga matang mapanubok.
“Ano’ng problema n’yo dito, Ka Istong?” tanong niya agad nang nakaupo na sila. Ayaw niya ng maligoy na usapan.
Bumuntonghininga ang kaharap.
Hindi man niya maaninag nang husto ang mukha nito, nababakas naman niya sa boses ang mabibigat na problemang dinadala sa kalooban.
“Marami kaming problema dito. Pero iisa lang ang ugat na pinagmumulan–si Bruno Salvis.”
“Si Bruno Salvis,” ulit niya. Hindi na siya nagulat.
“Tinaasan niya ang buwis namin. Pati ang interes ng mga pautang sa amin. Inalis rin niya ang malinis na tubig, pati ang mga daan na patungo sa kabisera.”
Inisa-isa ni Ka Istong mga anomalya ni Bruno Salvis.
“Nabalitaan ko na ang mga ‘yan, Ka Istong,” pahayag niya.
“At inaasahan kong mayroon na kayong naiisip na solusyon.”
Matagal bago tumugon ang matandang lalaki.
“Ikinalulungkot kong aminin na hindi ko na kaya ang mga ganito kabigat na suliranin, kaibigan. Kaya nga muli akong naninikluhod ng tulong sa ‘yo.”
Sisenta mahigit na ang edad nito. At tila hinang-hina na nga.
Tumikhim siya matapos mag-isip sandali.
“Kahit isa naman siguro ay may ideya kayo kung paano natin susupilin ang kamandag ni Bruno Salvis,” sambit niya.
“Mas kilala n’yo siya. Mas alam n’yo kung ano ang dapat gawin.”
“Isa lang ang naiisip kong gawin. Medyo kumplikado,” pag-amin nito. “At baka hindi mo pa magustuhan.”
“Iparinig n’yo sa akin. Para mapag-aralan.”
“Kailangang malaman ni Don Paolo Martinez ang mga paniniil ng kanyang katiwala sa mga plantasyon na pag-aari niya rito.”
“Madali lang ‘yan. Magpadala kayo ng petisyon.”
“Ilang beses na naming ginawa ‘yan, ngunit masyadong bilib ang matandang don sa kanya. Naniniwala agad sa kontra-katwiran ni Bruno.”
Hinimas ni Leon ang baba. Ganito siya kapag malalim ang iniisip.
“Hindi siya umuuwi rito?” tanong niya kapagkuwan.
Naramdaman niya ang pag-iling ng kausap.
“Wala siyang sapat na dahilan para umuwi rito. Maganda naman daw ang kita ng mga plantasyon.”
“Nakakaligtaan niyang alamin ang kalagayan ng tunay na nagbibigay ng yaman sa kanya.”
“Gan’on nga, Ka Leon. Inaapi ni Bruno ang mga sakada na nagbubuhos ng dugo at pawis sa lupa upang maging sagana palagi ang ani.”
“Kailangang magpunta rito nang personal si Don Paolo Martinez,” sambit ni Leon.
Walang gatol ang matigas na tono.
Nagngingitngit na siya agad. Ayaw niya talaga ng may mga maliliit na naaapi.
“Ngunit paano?” dugtong niya, pero sa sarili lang.
Saka lang nagsalita uli si Ka Istong.
“Nandiyan ang anak na dalaga ni Don Paolo,” pahayag nito.
“Ang kaisa-isang anak na nanggaling pa sa Maynila.”
Kumunot ang noo ni Leon. “Hindi ba’t sira ang mga daan ikan’yo?”
“Sakay siya ng helikopter, amang. Napakayamang tao ni Don Paolo. Balewala ang malaking halaga pantustos sa mga kapritso ng pamilya niya.”
“Maaari n’yo siyang gamitin, Ka Istong,” pahayag niya. “Makikita ng mismong mga mata niya ang tunay na kalagayan n’yo rito.”
“Oo — kung ipapakita kami ni Bruno,” ang maagap na tugon ni Ka Istong. “Pero hindi ipapahamak ni Bruno ang sarili kailanman.”
Natigilan si Leon. May iniisip ang matanda ngunit hindi pa nito sinasabi.
“Kailangang makita kayo ng anak ni Don Paolo,” diin niya.
“Oo, kailangang-kailangan,” sang-ayon ng kaharap. “Ngunit paano?”
Tinitigan ni Leon ang di-maaninag na mukha ni Ka Istong.
“Walang ibang paraan kundi ang dukutin siya at dalhin dito, hindi ba?”
“Tumpak, Ka Leon,” sang-ayon ng matanda.
Medyo magaan-gaan na ang tono ngayong nailabas na ang ilan sa mga nasasaloob.
“Iniisip n’yo bang kami ang gagawin n’yong taga-dukot?”
Naramdaman niya ang pagtango ni Ka Istong.
Leon swore to himself soundlessly, bago siya nagdesisyon nang mabilis.
“Okey, dudukutin namin siya. Maghanda-handa na kayo. Mga ilang araw n’yo ba siya balak pigilan dito?”
Dumantay ang isang kamay ng kausap sa braso niya kaya natigilan na naman siya.
“Meron ka pang ibang sasabihin, Ka Istong?” pananalakab niya.
“Meron pa sana, pero hihilingin ko munang huwag kang magagalit sa sasabihin ko, Kaibigang Leon.”
Pulos ‘Kaibigang Leon’ ang naririnig niya.
‘Dammit, we sound like a children’s animal story!’ bulalas niya sa sarili.
“Sisikapin kong huwag magalit,” he promised brusquely. “Magpatuloy na kayo, Ka Istong.”
“Ang halos lahat ng mga tao dito sa aming baranggay ay may sakit na malala. Kailangang-kailangan namin ng tulong na medikal,” pahayag nito.
“Gamot, malinis na tubig at masusustansiyang pagkain,” he enumerated tersely. “Magdadala kami ng tulong sa pagbalik namin.”
“Maraming salamat, amang,” wika ng kausap. “Ngunit ikinalulungkot kong tanggihan ang tulong na ibibigay mo sa pagkakataon na ito.”
“Ano’ng ibig mong sabihin, Ka Istong?”
“Masyadong malaki ang problema namin ngayon, amang. Hindi naman puwedeng sa inyo lang kami aasa palagi.”
“Huwag na kayong magpaliguy-ligoy pa, Ka Istong,” untag niya.
Huminga muna nang malalim ang matandang lalaki bago nagpatuloy. He sounded apprehensive and reluctant to go on.
“G-gusto ko sanang ipatubos kay Bruno Salvis ang kanyang senyorita, Ka Leon. Para may maipantustos kami sa mga pangangailangan namin dito.”
“Kidnapping for ransom!” he hissed.
“Suhestiyon lang naman ang sa akin, Ka Leon,” agap ni Ka Istong. “Nagtatanong ka sa akin kung ano ang naiisip kong solusyon, hindi ba?”
“Iyon lang ang tanging solusyon na meron ka?”
Pilit ang pagiging matatag ng tono ni Ka Istong. “Oo, Ka Leon,” was the firm reply.
“Hindi kami grupo ng mga kidnappers, Ka Istong,” he pointed out testily.
“Alam ko, Ka Leon. Ngunit nagbabakasakali lang ako na mabibigyan mo kami ng naiibang tulong–alang-alang man lang sa aking mga kabaranggay na labis nang naghihirap sa mga paniniil ni Bruno.” Tila ibig pang magtalumpati ng matandang lalaki.
Ngunit epektibo naman ang mga sinabi nito dahil naantig na naman ang loob ni Leon.
“Buweno, titingnan ko ang magagawa ko, Ka Istong,” pahayag niya matapos ang saglit na hesitasyon.
“Maraming salamat, Kaibigang Leon,” ang tuwang-tuwang wika ni Ka Istong.
Hindi dapat ‘Leon’ ang tawag sa akin, kundi ‘Pusong Mamon’! pambubuska niya sa sarili.
Alana was currently throwing one of her infamous tantrums.
Nagdadabog siya. Nagbabalibag ng mga kasangkapan sa loob ng maluwang na kuwarto.
She was creating a messy chaos for the benefit of her elderly parents.
Ginagawa niya iyon para hindi siya piliting sumama sa pagbabakasyon sa Amerika.
Dinampot niya ang isang mamahaling pigurin na yari sa bubog at akmang ibabato sa balkonahe nang sumuko ang kanyang ama.
“Okey, iha,” her sixty-five year old father surrendered with two hands up.
“Alright, I get your point now. You can calm down. Hindi na kita isasama sa Amerika.”
“Hindi n’yo na ako pipilitin?” She wanted to be sure.
Nanlalaki na sa takot ang mga mata ni Donya Ana, singkuwenta y sais naman ang edad.
“You’re too volatile, iha. Gusto mo bang ikuha kita ng appointment kay Dr. Eugenio?”
“Hindi ako nasisiraan ng ulo, Mama,” she cut in irritably.
Maagap na kinuha ni Don Paolo ang pigurin nang malingat siya.
“Iha, may sentimental value ang Venus vase na ito,” he reminded her in an undertone.
“Galing pa ito sa Rome. Remember our vacation there, three years ago?”
Hindi makakalimutan ni Alana ang huling pagkakataon na sumama siya sa pagliliwaliw ng mga magulang na malaki ang agwat ng edad sa kanya.
Thus, they had the usual generation gap problem.
Masyadong protective ang mga ito. Masyadong killjoy, strict, wet blanket, etcetera, etcetera.
Kaya hirap na hirap siyang mag-enjoy sa kabataan niya.
She was just twenty one but she already felt like a forty-one year old matron.
“I’m sorry, Papa,” she apologized automatically and insincerely.
She could afford to back down now. Nakuha na niya ang gusto niya.
“Pasensiya ka na sa akin, Mama. I just really don’t want to go to the States for a vacation.”
Alanganing ngumiti si Donya Ana. “Oh, well, siguro ay next time na lang, ano, iha?”
“Yes, next time na lang siguro,” she lied with crossed fingers.
“Huwag na nating alalahanin si Alana, sweetheart. Malaki na siya. May sariling isip na. Alam na niya ang tama at ang hindi dapat — hindi ba, iha?”
The barely hidden patronizing tone of her father ruined her burgeoning trust in him.
Akala pa naman niya, kakampi na niya ito!
“Opo naman, Papa. I’ll be a good girl while you’re gone. Don’t worry about me,” she promised sweetly.
Tila nakumbinsi naman ang dalawang matanda. Umalis ang mga ito kahit na medyo alanganin pa.
“Magpapapunta ako ng mga katulong dito, iha. Para maglinis ng mga kalat,” her mother said before going out of the door.
“Whew!” bulalas ni Vivi. “Ang galing mo namang umarte, Ate!”
Si Vivi, o Viviana Dimaculangan, ay ang tanging personal maid or lady bodyguard na tumagal sa serbisyo sa kanya.
Paano’y hindi masyadong sipsip at hindi rin masyadong loyal sa mga tunay na amo. Marunong lumaro, kumbaga.
Alam nitong sakyan ang mga trip ng dalagang amo na si Senyorita Alana.
“Ang akala ko, babasagin mo nga talaga ang paborito kong plorera!”
Agad nitong dinaluhan Venus vase na basta na lang niyang inilapag sa kama.
“Alam mo, Senyorita Alana, kung ako lang ang nasa lugar mo, naku, papayag akong sumama sa Isteyt!” wika nito habang maingat na ibinabalik sa sariling display pedestal ang naturang piguring bubog.
“Talaga? Bakit hindi ka magpanggap na ako ikaw?” panunudyo niya.
“Si Senyorita naman. Kung sa ibang tao na hindi tayo gaanong nakikilala, puwede ang gimik nating gan’on. Pero hindi na puwede kina Senyor Paolo at Senyora Ana. Dahil kilalang-kilala ka nila!” anito, sabay hagikhik.
Iba ang istilo ng pananalita ni Vivi. Medyo exagerrated na puntong Manila. Na may halong regional defect na galing namang Visayas.
Habang nagtatagal ito sa poder ng mga Martinez, lalong nagiging makinis ito. Puwede ngang mapagkamalang anak-mayaman talaga.
Lalo na kapag suot na ang ilan sa mga damit niyang naipamana na dito.
Pasalampak na naupo si Alana sa higanteng beanbag na hinila sa labas ng balkonahe.
Nakatanaw sa swimming pool na kidney-shaped ang kuwarto niya ngunit hindi iyon ang sentro ng atensiyon niya.
Nakatingin siya sa himpapawid.
Kungsaan may isang tuldok na papalaki nang papalaki.
Isang helikopter pala iyon.
Napapitik siya sa hangin nang may sumulpot na isang ideya sa kanyang utak.
‘I want to ride in a helicopter!’ bulong niya sa sarili.
Sinarili muna niya ang plano. Wala rin siyang gaanong tiwala kay Vivi.
Although she knew that the bubbly companion was ninety-nine percent loyal to her, duda pa rin siya sa natitirang isang porsiyento.
Her parents were the one who paid the salaries around here. Hindi niya kinakalimutan ang tungkol sa bagay na iyon.
Kinawayan niya ang pilotong nasa loob ng helikopter nang dumaan ito sa kanyang tapat. Albeit she did not expect that he could see her.
The man with the black shades waved back to her.
And she suddenly felt foolishly happy.
Puwede na naman siyang maging carefree, ngayong nagtagumpay siyang magpaiwan dito sa Pilipinas.
Dati kasi, may pasok sa eskuwela kapag pumapayag na maiwan siya.
But she had graduated recently from her unglamorous course of nursing.
Regalo nga sana sa kanya ng mga magulang ang American vacation na tinanggihan niya.
“Senyorita, kakain na raw. Hindi mo ba naririnig ang diningroom gong?”
Nagulat pa si Alana. Napakalalim na pala ng iniisip niya!
“Halika na. Sumabay ka na sa amin,” aya niya kay Vivi.
Nakangiti habang tumatanggi ang empleyada.
“Aalis bukas sina Senyor at Senyora,” pahayag nito. “I’m sure, mas gusto nilang mapag-isa kayo sa hapag-kainan.”
“Para makapaghabilin ng kung anu-ano sa akin. Gan’on ba? Naku, kabisado mo na talaga kami, ha?”
Nagtatawanan sila ni Vivi hanggang sa pagbaba ng hagdanang marmol.
Naririnig marahil ng mag-asawa sa kumedor ang masayang ingay. Because when Alana went inside the room, her mother was looking at her suspiciously.
“You sound very happy, my dear,” Ana Martinez observed silkily.
“Yes, Mama,” Alana admitted casually. She even smiled at the two cheerfully.
“I’m happy because you’ve finally accepted that I’m an adult now. Isn’t that something to be happy about?”
She widened her eyes innocently, for good measure.
“Siyanga naman, sweetheart,” ang malambing na pahayag ni Paolo Martinez.
“Tanggapin na natin na dalaga na nga ang ating baby noon.”
Alana wanted to roll her eyes in exasperation pero nagpigil siya. It could be misinterpreted as a childish gesture.
Dumating ang mga katulong na magsisilbi sa kanilang pagkain, kaya nabago ang takbo ng usapan.
Nasa dessert stage na nang magbalik sa mga personal na bagay ang paksa ng kuwentuhan nila.
“Tatawag kami sa ‘yo gabi-gabi, iha,” simula ng kanyang Mama.
“Gabi-gabi?” ulit niya. Sumimangot agad siya para ipahiwatig ang pagka-disgusto.
“So that you can still check up on me, kahit na nasa malayo kayo?”
“A, hindi naman siguro gabi-gabi, anak,” bawi ng kanyang Papa, habang sinesenyasan ng ngiti ang asawa.
“Maybe every other night. Okey na ba ‘yon?”
Hindi pa rin inalis ni Alana ang nakasimangot na ekspresyon. Talagang sakal na sakal na ang pakiramdam niya!
“Thrice a week?”
“Once a week,” ang walang gatol na wika niya.
“Once a week!” bulalas ng kanyang ina.
Ngunit agad ring nakabawi nang senyasan uli ng kanyang ama.
